۱۳۹۱ دی ۱۳, چهارشنبه


نه!
کمتر نمی شود

این رستگاری ماست
که تو نگاهش نمی کنی
در شاووشنگ
و مرا لمس می کنی
توی پیراهنم
زیر باسنم
تا کنترل را پیدا کنی
و تلویزیون را خاموش کنی

/ دیماه / بابلسر

شعری نخواهم گفت
براده های ضمیر چندمین شخص مفردش
آن قدر طعنه می زنند

که انگار کسی چندبار کسی را صدا می زند
تو
تو
تو

/ دیماه / بابل

عجله نکن
منتظر می مانم
این را به همه بگو
به ماشینی
که قرار است به من بزند


دیماه/ شهاب نیا جایی در بابل

۱۳۹۱ دی ۱۱, دوشنبه


به زمان گمشده
تصویر خنده ای که هرروز
از دوسال یا بیشتر
روی لب های تو است
تو فکر کن روز بعد است
که نمی خندم

بیهده اند تمام شعرهای جهان
وقتی به دست آنکه باید نرسد
این شعر را چه کسی دوست خواهد داشت
چه کسی می نویسد
و آوازش می کند

بی تقدیم ِ من برای کسی
زنی
زن زیبایی
که فقط بدرد نقاشی می خورد

حریر محوی به سرش
این خیال من است
شعری اندازه زمینی که تو در آن هستی

منظومه که آخرش را نگفته ام
صدای پای تو را کم دارد

لباس سرخ تو در میدان
را من نمی خرم

مردان سیاست می خرند
با کت های مسخره
شلوارهای کرم

و شعر مرا می خوانند
برای تو

همیشه چیزی کم است
که من نمی توانم تهیه کنم
بیش و کمش در ویترین های کتابفروشی

با یک شعر من
حتی یک گل هم نمی شود خرید