۱۳۹۱ دی ۱۱, دوشنبه


به زمان گمشده
تصویر خنده ای که هرروز
از دوسال یا بیشتر
روی لب های تو است
تو فکر کن روز بعد است
که نمی خندم

بیهده اند تمام شعرهای جهان
وقتی به دست آنکه باید نرسد
این شعر را چه کسی دوست خواهد داشت
چه کسی می نویسد
و آوازش می کند

بی تقدیم ِ من برای کسی
زنی
زن زیبایی
که فقط بدرد نقاشی می خورد

حریر محوی به سرش
این خیال من است
شعری اندازه زمینی که تو در آن هستی

منظومه که آخرش را نگفته ام
صدای پای تو را کم دارد

لباس سرخ تو در میدان
را من نمی خرم

مردان سیاست می خرند
با کت های مسخره
شلوارهای کرم

و شعر مرا می خوانند
برای تو

همیشه چیزی کم است
که من نمی توانم تهیه کنم
بیش و کمش در ویترین های کتابفروشی

با یک شعر من
حتی یک گل هم نمی شود خرید

جلگه گونه های تو
حاصلخیزی لبخند امروزند
سیلی که بوسه مرا برده است

رد ِ کشیدن تو را دنبال می کنم
عروس آفتابِ دی
اشک ّ کدام الهه بر پیکرت زار می زند؟
گور تو آنقدر بزرگ است
که با اشک های خدا هم پر نمی شود

چه احمق بودیم
که بغضمان را کنار دریا نفهمیدیم!

ساکت نمی شوند
بی حرف
بی کلام من از صبر

جم بخور
به در و دیوار بکوب
تو راز در آوردن صدای همه چیز را می دانی

چه سخت است
که تکرارش کنم
بازهم تصور کن
همان روز عجیب را
که مردی در آن چیزی را نگفت
زبانش را گاز می گرفت

واقعا سخت است
از زنی که هیچ نسبتی با آن نداری
بپرسی ساعت چند است

چه صاف
برجستگی تو را از انتهای چشم هایم
می بینم

تو هیچ تناسبی نداری
با این افق
درخت بلند بلوط

نه انحنا
که به لامسه گیر کند
آخرین آدم ها
خط اند
انتهای بیهده ی خاکستری
که اصرار اسمش
فقط تفاوت لهجه ی
گنجشک ها دارکوب هاست

تو راه خودت را آمدی
بزار من هم بگویم راه خودم را رفتم

به کلاغ ها بر نمی خورد

چه احمقانه چرخ ها می چرخند
قطار ها و ماشین ها
گاری ها و دوچرخه ها

و تنها به عقل شاعری می رسید
دامنت
که باغی را با خودش می برد

بیهوده است
سرخی لبان تو
وقتی کسی می میرد
هیچ از لبان تو در نمی آید
حتی بادهم نمی آید
که بوسه ی آخرت بفرستی

عجز برگ ها
به درخت آویخته
چشم ِ نگران میوه هاست
وقتی که می افتند
و دیگر هیچ نیست
که به آن بخورند

جز همان چیزی که انتظارش می رود
می افتند!

های طوفان به خط های نامریی
کجا می بری؟
لباس زرد را

می خواستم امروز بپوشمش

شهر ِ امن
در خانه قاب زنده است
که پرده های کلفت روی آن کشیده ای

دست صبح به بوی تازه اش
از برف می رسد
چه روز ی می تواند باشد؟
اول دیماه
بی تو

و من این خانه را از شهر جدا می کنم

حقیقت است که تو
تنها کسی هستی که پایت بو نمی دهد

تو از روی گل ها رد می شوی!

حقیقت است که تو
تنها کسی هستی که پایت بو نمی دهد

تو از روی گل ها رد می شوی!

از پسونده ها و پیشوندها متنفرم
خانم عزیز من
این را که کرکس های نر هم می دانند

کج
کنار گذر باریک اتوبوس ها
سرش خم شده است
صندلی های یک نفره
اثبات می کنند
شیشه ها شانه های مهربانی دارند

شبح پیکی پشت در است
که بسته های کاودوی تولد را نگه می دارد

وحشت آور اینکه
او هم منتظر کسی است که زنگ را بزند

چیزی اندازه تو پیدا نمی کنم
که گوشه نگاهم بگذارم
مانکن ها هم لاغرند
حتی اگر شماره پای تورا داشته باشند

تحمل کن
اگر صدای نوشتنم اذیتت می کند
فکر کن
دوباره فرشته ها کفش تق تقی دارند

و فردا سراغ هیچ ناشر دندان گردی نمی روند
که سیبل کلفتش می گوید
من اراجیف را چاپ نمی کنم
دفعه بعد که آمدی تایپش کن!

غروب طلایی
یک ورش را به شانه های تو داده است

چه بی قاعده
که آن سرش پیر مردی می بافد
خیال سرخش را
با خونی که هنوز قرمز است

نویل ِ عقیم
پدر هیچکس نیست

چه در کفش های تو سکه ای باشد
که روی هیچ سکه ای
عکس مسیح نیست

این کریسمس تنها
درخت کاجی است ظاهرا
که تنه اش در خانه ما نیست

فقط یک صندلی است
که مسیح و نویل سر نشستنشان
جر می کنند

الوار ِ حرف های تو
سرم می سوزد
چه فرقی است
میان دوستت دارم ها و ندارمت ها

جمال یه آزادیخواه چپِ
رضا برادرم هم یه حکومتیه
منم طبق معمولم وسط همه اینام
پدرم
مادرم
دوستم و دوست دخترش
خیلی احمقانه است
نه؟
آره که منم شاعر باشم!

برگ آخر!
پاییز تمام شد

مرگم هم رقیبم شده
تو بیشتر نگران آنی
تا من

پرنده ها پشتت پناه گرفته اند
جلوی راه پسم را گرفته ای
که فرشته به نظر برسی

توی نگاه راننده های تاکسی
بهتر می بینمت
این زن سوار نمی شود

بغض جای همیشگی اش را دارد
ببخش با صدای گرفته نمی شود صدایت کرد

این تو من نیسم
صدا ست
که هرکسی می تواند آوازش کند
دوستت دارم خارجی
که به لحن پیجرهای فرودگاه می آید

دیم دیم
پرواز بعد

بیدار شدم
دیزینگ دیرینگ ساعت صبح است
یا دوباره بزی گم شده است

در تنم ادامه می دهی
دستهایت را
تو هیچ وقت مرا گرم نمی کنی
باد

شعر شوخی است
چک بی مزه ی چشم های تو
که هیچ کس به آن نمی خندد

آب دهانت است
دژهایی که درعسل غرق می شوند
پیش از این اصلا اینطور فکر نمی کردم
روی آلتم چرخ بخورند
مثل نور آفتاب بر بال پرنده ها

ریچارد براتیگان/ برگردان سعید طاهرنژاد

چاله
چهارشنبه پیش
سنگ ِ پل
بابل
سعادت آباد ندارد

امروز رفتم بابل / این شعر قدیمیمو می خوندم مدام

به خواهرم

حرفی در دهانم آبسه کرده
رویا
ر ِ یِ اسم تو که رگبار
می شود از چشمهام
که گریه نیست
مردی است پشت شیشه باران خرده
در ساعت چند ِ عصر
که در ساعت چند شب برق می زند
دکمه های برنجِ کتش

به خواهرم

حرفی در دهانم آبسه کرده
رویا
ر ِ یِ اسم تو که رگبار
می شود از چشمهام
که گریه نیست
مردی است پشت شیشه باران خرده
در ساعت چند ِ عصر
که در ساعت چند شب برق می زند
دکمه های برنجِ کتش

لبخند ِ تو از چشم هایت خسته تر است
خانم
به لب هایت استراحت بده
حرف هایت را پشت سرم زده ای

آفتاب الدنگ چشمت را می زند
چیز دیگری هم بلد است
هر مرد سیاهی را شبیه من می کند
برای تو

امشب روی میز ما تمام می شود
بی کیک و چای
فقط شمع
فردا تولد چه کسی را تبریک بگویم
بازهم تو یِ *بعدی

*to'ye

وقفه منجمد

درون و بیرونم
تنم در ساعت صفر متوقف شده
درخت ها می رویند
و رویا ها بزرگتر می شوند
من ایستاده ام!

دوباره خودکشی می کنم
کلک خوبی یاد گرفته ام
شالت را در میاوری
و دستهایم را می بندی

آویز کرده ای
روی شنل ِ سفیدش
که میخ ها بیهوده نیستند
فرش و گلش
که زیر پیراهنت می خوابند

آمده ای
شالی روی دیوار
لباسی روی زمین

شالت را خودت گذاشتی
لباست را من انداختم

درون توست
کلونی مورچه ها
حفرهای تو در تو

دروغ می گویم
پینوکیو میشوم
تازه شبیه مورچه خواری
که در تو دنبال چیزی می گردد

ابد راهش را کج می کند
سر دست انداز توقف چشم های تو
پلکی به فاصله دیدن و ندیدن
من در رویاهایم تو را ساخته ام
زنی که موهایش شب است
و صورتش روز
پیکر خودم را روی سینه ات انداختم
چه لمی
که جاودانگی هم می خواست
اینجا تمام شود

ای کاش
ترس من هم برادر داشت

فلسفه هم عاشقانه است
وقتی دروغ باشد
رفتنت ، آمدن
و بهتر از همه
آن اولین بار دیدنت
ندینت

انگار بهترین شعرم را سروده ام
و همه چیز به جای اولش برمی گرد
ضرف های نشسته زیر_ شیری
که چکه می کند

جرینگ جرینگ
ناقوس در جهان سه
خیابان برف گیر
و تق* تق راهی که می آید
به لهجه عجیبش
او اهل اینجا نیست
تق** چند باره
که به در می زند
به خانه ای که در بن بست است
*tegh
tagh**

تشریح ماه سرد
روی پیشانی تو
چیزی کم داد
ناخن های بلندت
که جوش هایش را کنده است
شکل دو آبله ی بزرگ

وای
این هم به تو ربط دارد

دلتنگ آدم برفی در برف شدم
آدم های تنها
هیچ وقت باهم دوست نمی شوند
فقط از هم خوششان می آید

از گردن من شال تو در می آید
چشم های تو را چه کسی بگذارد؟

نه توی ِ کارگاه ِ براهنی
هستی
نه توی کتاب های شمس
نه غزل
نه قصیده
تو فقط شعری
فیل بالغی که با دوچرخه می آید
از وسط اتاق من می گذرد

تکامل


گردن غازها کوچک نشده
تکامل احمقانه است
تو از روز اول زن بوده ای و من مرد
نه؟
یادش بخیر
چه میمون های خوشبختی بودیم

۱۳۹۱ آبان ۱۶, سه‌شنبه

شعر41


(1)
اندازه صورتت
غروب هم نصفه بود و دریا آیینه شده بود

(2)
اینجا به جای تو یک جا لباسی هست
که لباسم را نگه می دارد
وقتی که تمام باران را راه رفته بودم

(3)
می شکند
صدای شکستنش می پیچد
دستهام را توی خودم برده ام
تکه هاش را جمع می کنم

(4)
چقدر فرق می کنی
سه ساعت و چند دقیقه عوضت می کند
تو زودتر می فهمی
تو زودتر می بینی
و زودتر می شنوی صدای زنگ تلفنی را که شماره مرا نمی شناسد

(5)
از من است
این صدا
که وفتی نمی زنم
می شنوم
-
این کودک وراج می پرسد
چرا عاشقت شدم

(6)
همین که دورت از ارتفاع برج ها بلند تر است
هیچ پرنده رغیت نمی کند روی شانه هایت بنشیند
جز عقابی که دنبال شکار می گردد

(7)
حرف نزن
خفه شو
تازه بیدار شدم
وقت لالایی نیست

(8)
همانطور که می خواستی
ابرها خاکستری
زمین سبز
دریا آبی ست
در سر کوه برف نشسته است
-
جای زیبایی ست
اما هیچ چیز به هم نمی آید
و من اینجا زندگی می کنم

(9)
شاید همین است
تصور زنی روبروی ظرفشویی
او لیوان چای مرا می شوید
تختم را مرتب می کند
و غر می زند
پیش از آنکه غر بزنم می رود
و در را می کوبد
-
این ها هیچ کدامشان نیستند
چون زنی نیست

(10)
تا 40 سالگی ام منتظر بمان
تو اولین نفری خواهی بود که ایمان میاوری
اگر آخری نباشی

(11)
بعد از تو چیزی همیشه کم است
توی لباس هات
دنبال آن آدم می گردم
نیست!
این نخ را می کشم
می خواهم کلاهی ببافم و سر خودم بگذارم

(12)
نیا!
نبودنت بیشتر به چشم می آید

(13)
در آینه دیدمت
می خندیدی
و وقتی اخم می کردی شبیه من می شدی

(14)
از ریاضی چیزی نمی فهمم
تو از من
بدم این روزها
مثل ریاضی ِ محض

(15)
زیر پوست من
از گوشت ها رد شدی و به استخوانم رسیدی
جای سفت که به درد خوابت نمی خورد
شکافتی
-
بزرگ شده ای
توی سرم
و این رگ ها جای شکافتن جمجه ام است
-
از چشم هایم آمده ای
با تفنگ دولولی که در دستت بود

(16)
هیچ چیزی تکان نمی خورد
پرده سر جای خودش.
میز
تخت
دفترم
این قلب صاحب مرده چرا ول نمی کند

(17)

توی سرم کسی است که مرزها را می شکافد
توی دلم می بافد
بین تو و مادربزرگم
کدام را انتخاب کنم؟
آن که برهنه ام می کند
یا آن که کاموا تنم می کند

(18)
توی سرم کسی است که مرزها را می شکافد
توی دلم می بافد
بین تو و مادربزرگم
کدام را انتخاب کنم؟
آن که برهنه ام می کند
یا آن که کاموا تنم می کند

(19)
یک شب برای من
هزارش برای تو
این قصه را شهرزاد بلد است

(20)
تو همان ستاره ای
که من در دنباله ات می سوزم

(21)
فردا شده
هیچ چیز سر جای خودش نیست
جز این آرزو که فردا درست خواهد شد

(22)
گمم در تو
در رنگ پیراهنت
سرخ
صورتی
و در حال جابه جایی
حالا که چارخانه می پوشی

(23)
پنهانم پس لب هات
ها کن
که زمستانم مه می خواهد

(24)
چه لذتی در راه است
در وهم آمدنم از افق انتظاری نداشته باش
راه از همان جا تمام می شود که تو ایستادی

(25)
همزمانی حرف ها و گریه هاست
نمی دانم این حرف هاست که گریه ات را در میاورد
یا گریه هات

(26)
تلخ تر از مزه
روی آتش
توی آتش
و وقتی که آتش نیست
سرد و شیرین
مثل سکوت توی قاب ِ چند سال قبل
می خندد
مردی که مرده است

(27)
چه جای دنجی
ماهِ پشتِ ابر هم
پشت دارد

(28)
چه بد که فانوس های دریایی ور افتادند
حالا شباهتت را به چه وجهی بفهمانم
همان خاموشی
همان که گم شدم در این خاموشی

(29)
.سیاهم
پشت به آفتاب
مثل یک افریقایی مرا ببین
که سایه اش را می تکاند
در باد

(30)
آشفتگی بید را ببین
هیچ پرنده ای در آن لانه ای نمی سازد
جز باد
-
چیزی به شباهت هام اضافه کن
کمرم هم خم شده است

(31)
حجم تو را کجای فهمم از تصور سطح بگذارم
تا پلک بزنم
نقطه ای شده ای
تا چشم هایم را بمالم
هیچ
در افقی که به روز بعد می رود

(32)
از دست های تو پر می زند آن پرنده
آبان را با تو سر می کنم
آذر را با یک سیمرغ

(33)
هوایِ نفس نیست که نیستی
باقی رفتنت را بزار
می خواهم توی سرنگ نگه دارم

(34)
بیشترم
نزدیکتر
کوچکتر
به میکروب ها فکر کن
که همه جا هستند و نمی بینیشان

(35)
این هم باران
برای تو می آید
برای من می بارد

(36)
تو می افتی
مثل یک برگ
و صدایت در نمی آید
تا پایم رویت نرفته است
-
تو همان پاییزی که پدرت اسمت را اشتباها شهرزاد گذاشت
-
این قصه را تمام مردهایی که تنها از این جا رد شدند
شنیده اند

(37)
قصه شب و دیدنت
که خواب از خیالم جدا شده است
خوابم که با تو می آید
و خیالم می ماند که کابوس صدایش می زنم

(38)

به نگار بوبان.


به سیم ها قبل از اختراع برق فکر می کنم
گنجشک ها روی سازت می نشستند.

(39)
بین ما همیشه راهی هست
در دست احداث
چه هایی که می گذرند این را به من گفته اند

(40)
من با هر کسی داستانی ساختم
داستان تو اما همیشه شعر است
(41)
تو پرنده ای
البته پیش از اختراع الاکلنگ
حالا بگو از مردهای چاق متنفرم