۱۳۹۱ آبان ۵, جمعه

مجموعه"تو قبل از اختراع کامپیوتر لب داشتی


(1)
تو پرنده ای
البته پیش از اختراع الاکلنگ
حالا بگو از مردهای چاق متنفرم

(2)
چیزی هر شب مرا تهدید می کند
که دیگر تو را نمی بینم
بی خوابی لعنتی هم بازیش گرفته است

(3)
دلم از گرفتن خسته شده
تنگ می شود
یه جور ِ خاصی می شود
اما عاشق نمی شود

(4)
مرا به ماه چکار
باورم نمی شود گرگ ِ چشم هایت را فقط به من نشان بدهی

(5)
بدتر از این نمی شد
که گوشی ام بشکند
پس از دستم
این تلفن بود که مرا به تو ربط می داد

(6)
توی دستهام پروانه ای دارم
و توی تنم کرمی که از پیله اش در نیامده است
-
ببین چه بلاتکلیفی شاعرانه ای دارم

(7)
اینجا آخر خط است
من هم که قهرمان پرش نیستم

(8)
گود چشم های تو
همان چاه معروف است که یوسف
چیز بیشتری برای گفتن ندارم جز اینکه
شباهتی به یوسف ندارم

(9)
با من بیا
آنور رودخانه دریایی کشف کردم
و اسم تو را رویش گذاشته ام
-
همان دریایی که روزی در آن غرق شدم
و ماهی هاش شاعرند

(10)
می دیدم
آن دستمال سرخ را
اما با چشم های گاوی که خاکستری می دید
و تنها می خواست لج مرا در بیاورد

(11)
یادش بنداز
از ساعتی که می رود هیچ چیز بعید نیست
حتی زنگی که تکامل ازش گرفته است

(12)
من اینکاره نیستم
همین جا تمامش کن
خوان و خوانکشی رخش می خواست
من سوسک همراهم آورده بودم

(13)
تمام کوها را کندم
شیرین نشدی

(14)
خروس لعنتی
داشتم این خواب را باور می کردم

(15)
تای ِ کنار ِ برگ چندم دفتر من است
بازش کن
هنوز یک شعر را ننوشته ام
شعری که برای توست

(16)
فکرش را نمی کردم
مثل کر و لال ها روبروی هم بنشیم
و با انگشت حرف بزنیم
تو قبل از اختراع کامپیوتر دهان داشتی

(17)
توی قاب گیرت آوردم
آینه کوچکی که توی کیفت قایم کرده بودی
راستش را بخواهی
چشم های خودت بود
همان زنی که لبی نداشت و چشم هاش حرف می زد

(18)
زیر گونه های تو دریاچه ای هست
که در آن یک پرنده زندگی می کند
آن پرنده من نیستم
اما عاشق نگاه کردنشم

(19)
وسط باد مثل یک تیر چراغ برق ایستادم
تا اگر نخواستی بروی
روی سیم هام بنشینی

(20)
بزار بشنوم
این صدا را نمی توانم تصور کنم
من که مونش نیستم
شاعری هستم که آخر شعرش ساکت میشود

(21)
همه عمر تنها بودم
از تحمل اینکه باور نمی کردم تو دختر همسایه نیستی

(22)
تو هستی
من هستم
بیا توی نسبیت
همدیگر را ملاقات خواهیم کرد

(23)
دیشب براش قصه می گفتم
قصه چل گیس را
صبح که بیدار شدم سرم را تراشیده بود

(24)
هیچ بادی را رام نکرده ای
بر باد می رفتم
با باد می رفتی

(25)
هورا بکش
برای من
این مردی که عاشق توست را می کشم
فقط سعی کن برای من هورا بکشی
ما من و خودم هستیم

(26)
کنار مبلمان ، بقل تلفن
یک میوه است
تلفن زنگ نمی زند
این الو دکوری ست

(27)
کدام پرواز بخاطر بسپارم
کدام پرنده مرده است
گنجشک سیاه که جای کلاغ رنگ کردی
من هم نلسون ماندلام

(28)
پدرم گفت تو آدم نمی شوی
او چبزی در مورد شاعر شدن نگفت

(29)
آدرس فرستنده را اشتباه فرستاده بودی
آمدم!
جلوی در ِ خانه ای که درش قرمز بود واسادم
با دستم که از پایم دراز شده بود

(30)
حالم بد است
سرما خوردم
و با این وضع گرانی و قیمت ِ سوپ آماده
حالا حالا ها خوب نمی شوم
و تو باید به صدای جدیدی عادت کنی
که پشت دستمال کاغذی می گوید دوستت دارم

(31)
نه تو نبودی
نه من بودم
این یک رویا ست
که معشوقه هاش اسم ما را دارند
همزاد پنداری کن

(32)
دلم گیج شده
گرفته است یا که تنگ شده است

(33)
نمی خواستم بشنوم
خودم را توی اتاقم حبس کردم
اشتباه بزرگی بود
که کلاغ ها را فراموش کرده بودم

(34)
در پیچ ِ کوچه سایه ات می شکست
من عادت کرده ام سری را ببینم
که پایش توی ِ کوچه بعدی بود

(35)
سنگین به وزن هوای تو
که سبز بود
روی لب هام گل می کرد
نمی خندم!
جاذبه نمی گذارد

(35)
شکل انتظاز پشت ِ سلامم
همین وایساده مردی که
می گفت خداحافظ

(36)
من در ادامه همینم که تصور می کنی
مردی با گوشواره های مروارید
توی تاریخ ِ هنر
و کسی تو را بخاطر من به یاد می آورد
بیچاره اسمش مونولیزاست

(37)
کنار پل قاضیان واساده بودم
عکاسی با موتورش رد شد و گفت
تنهاییت به تو می آید
و ما باهم عکس گرفتیم
-
پس از آن دیگر ندیدمش
احتمالا با موتورش که بهش می آمد
خودش را به کشتن داده است

(38)
من برگشتم
لازم نیست به پشت سرم نگاه کنی
من همان آدم دو بعدی ام توی عکس ها
که گاهی هم لبخند می زند

(39)
نه آدم خاصی مدنظرم بود
نه عشق
این یک مشترک بود
که موردِ نظر بود

(40)
دوستت که دارم
اما توی دهانم نمی چرخد
من از تو متنفرم
و از از هیچ کس انقدر متنفر نیستم

(41)
جای تو باشم
مثل یک تماشاگر
جای خودم
مثل ِ یک بازیگر تئاتر وسطِ صحته خالی
-
ما هم دیگر را می بینیم
اما به روی هم نمی آوریم

(42)
با این شعر بیا
به قلبم می رسی

(43)
بلند تر بگو
همه شهر مرا شناختند
آن مردی را که یک گوشش بزرگتر بود

(44).
امروز با نقاشی دوست شدم که اهل مسکوست
ما خاطرهای مشترکی داشتیم از یک دریا
فقط او به جنوب می رفت
من به شمال
-
من او را در میان دریا ملاقات خواهم کرد
____________________________________________________
Today I met an artist from Moscow
We have a shared memory of a sea
He was just south of
I ne
-
I will meet him in the middle of the sea
___________________________________________________
Сегодня я встретил художника из Москвы
У нас есть общая память о море
Он был просто к югу от
Я собираюсь в Северной
-
Я встречусь с ним в середине моря

(45)
از وقتی که رفتی
همه چیز روشن شده است

دریا آبی ست
آسمان آبی ست
-
آری همش به تو نگاه می کردم وقتی عینک دودی ات را زده بودی

(46)
این دیوار
این میخ
چکش را بگیر و بکوب
اما من چشمم آب نمی خورد این میخ بتواندبارانی شاعری را نگه دارد
-
باران نیامده است
این شاعر از دیوار قبلی آمده است

(47)
ما سورئالیست های بزرگی بودیم
دالی بازی می کردیم

(48)
بیا اینجا
کنار من
و گوش هات را بگیر
ما کنار هم شبیه گور ِ خریم

(49)

پیکر زن
نه در موزه هاست
نه توی میدان ها
او در آغوش مردی ست که از جنگ بر نمی گردد
-
مردها زنانشان را با خود به میدان جنگ می برند

(50)
توی رادیوی پدر بزگ
زنها لباس فرانسوی می پوشند
و جز دوستت دارم نمی گویند
-
پدر بزرگ ساعت ها به عکس مادربزرگ روی رادیو نگاه می کند





۱۳۹۱ مهر ۱۹, چهارشنبه

مجموعه شعر من" جایی در میان ژوراسیک متوقف شدم"

(1)
فرق تورا که از سرت باز شده
نیمی از تو در من است
نیمه ی راستت که قلبی در آن نمی زند
(2)
آخرش که چی
از وسطش میشد حدس زد
بهاری که نکوست
بهاری نکو نیست
-
این اسم را که برداری
آخرش که چی
زمستان هم تمام شد
(3)
برهنه در باد بازی می کردی
این نمایش را من نوشته ام
اما کارگردانی اش نکرده ام
(4)
هر کاری می کنم از تو عقب می افتم
یک ساعت تمام
تو در بهاری
و من در پاییز
(5)
دست ِ خودم نبود
همان دستی که می گرفتی
همان دستی که نمی گرفتی
همین دست خودم
من مقصرم
اما دست خودم نبود
از روز اول دست ِ اشتباهی در آستینم بود
(6)
زمان ما یک عقربه کم داشت
ثانیه می چرخید و دقیقه می چرخید
(7)
فرق زیادی نداریم
هر چند که تو شهروند درجه ی دومی
من هم شهرونده دسته دومم
(8)
توی سینه ات جا گذاشته ام قلبم را
تو نمی توانستی بمانی
با دو قلبی که خون بیشتری را به پایت می رساندند
(9)
من همان پسر ِ شعر لورکام
که می پرسید چی لای خونت داری
مرفین پیر ِ مرد
(10)
کاش بودی
آرام نمی شوم
دیگر توی نایلونِ قرص های مادرهم پنهان نمی شوی
(11)
دورو ورم اتفاق می افتاد
پنجره را باز نمی کردم
تو فقط تصویر بودی و
دیوار اتفاق می افتاد
جدیت نگرفته بودم
از دیوار هم رد می شدی
(12)
خونم رقیق شده
بند نمی آید و سر می رود از چسب های زخم
نمک خونم زیاد شده
با چشم های بسته گریه کرده ام
(13)
هستم که ایستادم
بخند به همه بگو
من مردی را دیدم که سایه ای نداشت
(14)
پشت در ایستاده ام
صدای تق تق ِ کفشت را از گوشم بگیر
با در زدن اشتباه می گیرم
(15)
فرشته ها دور سرم می چرخند
چیزی مصرف نکرده ام
فقط دوست دارم بازیگر ِکارتونی باشم
قلبم برود و من زنده مانده باشم
(16)
بیایی یا نیایی
من اینجا ایستاده ام
با علف هایی که سبز شده اند
(17)
این منظره دروغ محض است
تو روی تمام پل ها تنها نبودی
من زیر پل ها بودم و رودخانه ها را کشف می کردم
(18)
رویای آبی ما آسمان نبود
استقلال بود که می باخت
رویای سرخ ما که عشق
پیروزی بود که می باخت
(19)
همین آلمان ِ بعد از جنگ
توی قطار هیتلر واگنش را در پاریس جا می گذارد
توی رودخانه سن
این همان ریلی است که شروعش برج ایفل است
به ماه می روم
و می بینم که از تو زیبا تر نیست
اینجا را از پس آخ صدا کن
قسمتی از خاک آلمان است
(20)
استانبول جای ِ قشنگی ست
هتل هاش رو به دریا باز می شوند
خانه ها رو به خشکی
و فرودگاه هاش جزیره ای ست که رابینسون در آن گم می شود
بعید نیست بومیانش را حیوانات ناشناخته خطاب کنی
گیدریم دیم دیم
(21)
شمرده تر بگو
به تمام زبان هایی که بلد نیستم
می خواهم یاد بگیرم
چگونه کسی از من متنفر است
(22)
و من اسبم
غریب تر از آنکه حس کنم اسب دیگری هست
من شانه ای ندارم که تکیه گاهی باشد
سوار من بشو
تمام راه ها را بلدم
(23)
بهتم گرفته
توی تنم که جدا نمی شود از من ظاهرا این قلب
مغز مرا بگیر که به تو فکر نکنم
(24)
به باد مدیترانه ای
از بادبادکی که با روزنامه ها درست کردم
چاپ یک رنگ
سیاه
خاطره های من همین رنگی ست
بی مداد رنگی
آفتاب سیاه
چادر سیاه
جمعه سیاه
سیاه ِ سیاه
(25)
سایه آفتاب چند مهرماه است
که زودتر از تو می رسد و
تا خواستی بروی ، نمی رود
آفتاب را می برد
(26)
هیچ های توی خون من از کمبود آهن رنج می برند
این قرص ها هم مرا صاف نگه نمی دارند
(27)
توی تخت پدر جا برای مادر نیست
مادر بیدار است و خواب پدر را می بیند
(28)
شیب باران به سمت دریاست
شیب من به سمت تو
جای ِ بدی ایستاده ای
در ارتفاع دره ای که هر گاه آمدم
جا خالی داده ای
(29) راه تو دور است
کیلومترها را به مایل تبدیل می کنم
نزذیک تر می شوی
(29)
خاطره تنها این نیست
که تو را اینجا دیده باشم
مهم این است
که تو اینجا بوده ای
تو را در چشم های تمام آدم هایی که اینجا هستند می بینم
(30)
غزل به پیش داوری آن شاعری که شرط می بست
سر تو و عاشقانگی ات
اما قصیده از آب در می آمدی
(31)
شاهرگ ِ خالی این کوچه را بست زدم به خانه
بن بست بعدی خانه ماست
بعدیش خانه شما
(32)
تو رفتی و من در پارالمپیک قهرمان شدم
آری من قلبم را از دست داده ام
(33)
نه اینکه نمی خواهم ببینمت
همیشه در خوابم اینطور نگاهت می کردم
چشم هایم را می بستم
(34)
رویا ما باران بود
هر کدام از ما در تخت خوابش اقیانوسی داشت
(35)
سرازیر می شوم از تمام شیرها
چشمه ها
آسمان بهتر است
نه اینکه باران باشم
ازتفاع بیشتری دارد
این صدا که تو می شنوی صدای ِ جیق آب است.
(36)
می خواستم بگم
گفتنش حالا به چه درد می خورد
من این غم را لای استخوانم پنهان کرده ام
و حالا درد می کشم
پا درد
کمر درد
زیادی ایستاده ام
نشسته هم می توانستم بگویم
(37)
به حیث آتش از سوختنت
تو می سوختی و
من زیر خاکسترت می سوختم
(38)

هیچ کس پای تورا یادش نمانده است
تو در عکست پرسنلی ات می ماندی و پاهایت می رفتند
(39)
من تو را دیدم
. این سلام را گوشه لبم نگه داشتم
که دود می شد
(40)
این همان قلب است
که روزی فکر می کردی برای تو می تپد
اشتباه کردی
این بمب ساعتی بود که دردرونم کار گذاشته اند
(41)
دیروز
وقتی که فکر می کردم خاطرها تمام شده اند برگشتم
کوچه ها همان کوچه ها بودند
دیوارها کوتاه تر شده بود
اما من دیگر دلم نمی خواست از دیوار بالا بروم
و آن علی کوچک توی دلم نمی گفت
گلابی خانه همسایه رسیده است

(42)

اینبار نوبت من است
من می روم تو بمان
بیخود نبود که اخبار را گوش می کردم
بیرون خانه مین کاشته بودند
(43)
به چیزی آن طرف تر از حیات

دنبالت می آمدم
و جایی در میان ژوراسیک متوقف شدم
عشق را که در چشم های عجیبش چند برابر می شد
من آن دایناسوری که درونت پنهان کرده ای را دیدم
(44)
سنگین تر ار جرم من آن جاست
لای ِ افراها
و هیچ کس بخاطر نمی آورد آن گراز غمگین را
که نمی توانست سرش را برگرداند
(45)
دورو ورم که گردن از چرخیدن دیدن خسته شده است
معماری کدام شهر را از پنجه های گربه هاش می پرسیدی
این خانه شیروانی است
(46)
عوض ِ پاییز و این صندلی
بیا بشین وسط زمستان ِ من
خرس های سیبری پاییز را نمی فهمند
(47)
ستون تنم میان زمین و هواست
افتادم
آسمان روی سرم خراب شد
و ستاره ای در چشم هایم جان داد
من اینطور به تو نگاه می کردم
و ابرها مرا گرفته بودند
(48)
برج های شهر شما را از آهن ساختند
برج های مارا از خشت
از سلطانیه تا پاریس
ما آهن می ساختیم
چاقو درست می کردند
(49)
این را باور کن
اگر خدا خوب است
تو خوب نبودی
به کارت برس
خدا هم به کارش می رسد
دمان از روزگار من در می آورد
(50)
از بیخ می کندمت
توی سرم این حفره را چکار کنم
انگشت نما شده ام
و تو هر وقت شنیدی کسی سرش سوراخ است
به جای گاری کوپر یاد من می افتی