غروب طلایی
یک ورش را به شانه های تو داده است
چه بی قاعده
که آن سرش پیر مردی می بافد
خیال سرخش را
با خونی که هنوز قرمز است
نویل ِ عقیم
پدر هیچکس نیست
چه در کفش های تو سکه ای باشد
که روی هیچ سکه ای
عکس مسیح نیست
این کریسمس تنها
درخت کاجی است ظاهرا
که تنه اش در خانه ما نیست
فقط یک صندلی است
که مسیح و نویل سر نشستنشان
جر می کنند
یک ورش را به شانه های تو داده است
چه بی قاعده
که آن سرش پیر مردی می بافد
خیال سرخش را
با خونی که هنوز قرمز است
نویل ِ عقیم
پدر هیچکس نیست
چه در کفش های تو سکه ای باشد
که روی هیچ سکه ای
عکس مسیح نیست
این کریسمس تنها
درخت کاجی است ظاهرا
که تنه اش در خانه ما نیست
فقط یک صندلی است
که مسیح و نویل سر نشستنشان
جر می کنند
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر