۱۳۹۱ آبان ۱۶, سه‌شنبه

شعر41


(1)
اندازه صورتت
غروب هم نصفه بود و دریا آیینه شده بود

(2)
اینجا به جای تو یک جا لباسی هست
که لباسم را نگه می دارد
وقتی که تمام باران را راه رفته بودم

(3)
می شکند
صدای شکستنش می پیچد
دستهام را توی خودم برده ام
تکه هاش را جمع می کنم

(4)
چقدر فرق می کنی
سه ساعت و چند دقیقه عوضت می کند
تو زودتر می فهمی
تو زودتر می بینی
و زودتر می شنوی صدای زنگ تلفنی را که شماره مرا نمی شناسد

(5)
از من است
این صدا
که وفتی نمی زنم
می شنوم
-
این کودک وراج می پرسد
چرا عاشقت شدم

(6)
همین که دورت از ارتفاع برج ها بلند تر است
هیچ پرنده رغیت نمی کند روی شانه هایت بنشیند
جز عقابی که دنبال شکار می گردد

(7)
حرف نزن
خفه شو
تازه بیدار شدم
وقت لالایی نیست

(8)
همانطور که می خواستی
ابرها خاکستری
زمین سبز
دریا آبی ست
در سر کوه برف نشسته است
-
جای زیبایی ست
اما هیچ چیز به هم نمی آید
و من اینجا زندگی می کنم

(9)
شاید همین است
تصور زنی روبروی ظرفشویی
او لیوان چای مرا می شوید
تختم را مرتب می کند
و غر می زند
پیش از آنکه غر بزنم می رود
و در را می کوبد
-
این ها هیچ کدامشان نیستند
چون زنی نیست

(10)
تا 40 سالگی ام منتظر بمان
تو اولین نفری خواهی بود که ایمان میاوری
اگر آخری نباشی

(11)
بعد از تو چیزی همیشه کم است
توی لباس هات
دنبال آن آدم می گردم
نیست!
این نخ را می کشم
می خواهم کلاهی ببافم و سر خودم بگذارم

(12)
نیا!
نبودنت بیشتر به چشم می آید

(13)
در آینه دیدمت
می خندیدی
و وقتی اخم می کردی شبیه من می شدی

(14)
از ریاضی چیزی نمی فهمم
تو از من
بدم این روزها
مثل ریاضی ِ محض

(15)
زیر پوست من
از گوشت ها رد شدی و به استخوانم رسیدی
جای سفت که به درد خوابت نمی خورد
شکافتی
-
بزرگ شده ای
توی سرم
و این رگ ها جای شکافتن جمجه ام است
-
از چشم هایم آمده ای
با تفنگ دولولی که در دستت بود

(16)
هیچ چیزی تکان نمی خورد
پرده سر جای خودش.
میز
تخت
دفترم
این قلب صاحب مرده چرا ول نمی کند

(17)

توی سرم کسی است که مرزها را می شکافد
توی دلم می بافد
بین تو و مادربزرگم
کدام را انتخاب کنم؟
آن که برهنه ام می کند
یا آن که کاموا تنم می کند

(18)
توی سرم کسی است که مرزها را می شکافد
توی دلم می بافد
بین تو و مادربزرگم
کدام را انتخاب کنم؟
آن که برهنه ام می کند
یا آن که کاموا تنم می کند

(19)
یک شب برای من
هزارش برای تو
این قصه را شهرزاد بلد است

(20)
تو همان ستاره ای
که من در دنباله ات می سوزم

(21)
فردا شده
هیچ چیز سر جای خودش نیست
جز این آرزو که فردا درست خواهد شد

(22)
گمم در تو
در رنگ پیراهنت
سرخ
صورتی
و در حال جابه جایی
حالا که چارخانه می پوشی

(23)
پنهانم پس لب هات
ها کن
که زمستانم مه می خواهد

(24)
چه لذتی در راه است
در وهم آمدنم از افق انتظاری نداشته باش
راه از همان جا تمام می شود که تو ایستادی

(25)
همزمانی حرف ها و گریه هاست
نمی دانم این حرف هاست که گریه ات را در میاورد
یا گریه هات

(26)
تلخ تر از مزه
روی آتش
توی آتش
و وقتی که آتش نیست
سرد و شیرین
مثل سکوت توی قاب ِ چند سال قبل
می خندد
مردی که مرده است

(27)
چه جای دنجی
ماهِ پشتِ ابر هم
پشت دارد

(28)
چه بد که فانوس های دریایی ور افتادند
حالا شباهتت را به چه وجهی بفهمانم
همان خاموشی
همان که گم شدم در این خاموشی

(29)
.سیاهم
پشت به آفتاب
مثل یک افریقایی مرا ببین
که سایه اش را می تکاند
در باد

(30)
آشفتگی بید را ببین
هیچ پرنده ای در آن لانه ای نمی سازد
جز باد
-
چیزی به شباهت هام اضافه کن
کمرم هم خم شده است

(31)
حجم تو را کجای فهمم از تصور سطح بگذارم
تا پلک بزنم
نقطه ای شده ای
تا چشم هایم را بمالم
هیچ
در افقی که به روز بعد می رود

(32)
از دست های تو پر می زند آن پرنده
آبان را با تو سر می کنم
آذر را با یک سیمرغ

(33)
هوایِ نفس نیست که نیستی
باقی رفتنت را بزار
می خواهم توی سرنگ نگه دارم

(34)
بیشترم
نزدیکتر
کوچکتر
به میکروب ها فکر کن
که همه جا هستند و نمی بینیشان

(35)
این هم باران
برای تو می آید
برای من می بارد

(36)
تو می افتی
مثل یک برگ
و صدایت در نمی آید
تا پایم رویت نرفته است
-
تو همان پاییزی که پدرت اسمت را اشتباها شهرزاد گذاشت
-
این قصه را تمام مردهایی که تنها از این جا رد شدند
شنیده اند

(37)
قصه شب و دیدنت
که خواب از خیالم جدا شده است
خوابم که با تو می آید
و خیالم می ماند که کابوس صدایش می زنم

(38)

به نگار بوبان.


به سیم ها قبل از اختراع برق فکر می کنم
گنجشک ها روی سازت می نشستند.

(39)
بین ما همیشه راهی هست
در دست احداث
چه هایی که می گذرند این را به من گفته اند

(40)
من با هر کسی داستانی ساختم
داستان تو اما همیشه شعر است
(41)
تو پرنده ای
البته پیش از اختراع الاکلنگ
حالا بگو از مردهای چاق متنفرم

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر